(niby)normalni…

Człowiek szerzej patrzący

 Księżyc, oko świata,

Zagląda w me okno,

Zwyczajnie, po prostu,

Bez ogródek,

Wygląda, jakby chciał mi coś powiedzieć,

Jak do starego przyjaciela, 

Pyta mnie: „Jaki leci ?” i „Co u Ciebie?” 

Jego promyki uśmiechają się do mnie,

A czar choć krótki i za darmo,

Niezastąpiony jest,

Lecz niestety wszystko co leci w górę, musi spaść na dół,

A więc i ja, po dryfowaniu

 w księżycowych chmurach marzeń,

Spadam, a czar pryska.

Dokoła widzę blade twarze,

Niektóre za maskami, a niektóre bez,

Wszystkie parzą, drwią, plotkują,

A ja jeszcze w uroku,

Zaczynam pojmować, że to tylko księżyc,

A ja jestem po prostu,

szerzej patrzącym,

marzycielem,

Nienormalnym,

wśród niby normalnych. 

Ten wiersz napisałem dość dawno, lecz nie zmieniłem zdania... 

Ostatnio przyuważyłem pewną dziewczynę w mojej szkole...
Skromnie ubrana, spokojna i inteligentna... 

A jednak reszta rówieśników postrzega ją jako "dziewczynę z sekty momronów", co wynika z jej normalności!
To ciekawe, że słowo "normalność" znaczy co innego u młodzieży, a co innego u starszego pokolenia..
Ciężko określić która strona ma rację ;P

...a zdjęcia tak przy okazji ;)